บทที่ 178 ลาก่อน

เสียงแรกที่ฉันได้ยินคือเสียงดินเสียดสีกับโลงไม้แผ่วเบา

ฉันคิดว่าในวินาทีนั้นเอง ทุกอย่างถึงได้กลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาเสียที

ไมค์จากไปแล้ว

ความคิดนั้นตามหลอกหลอนฉันมาหลายวัน แต่กระนั้น การได้มายืนอยู่ตรงนี้ ใต้ท้องฟ้ายามบ่ายสีหม่น มองดูผืนดินค่อย ๆ กลบโลงที่บรรจุร่างของเขาไว้ ความจริงนั้นก็เพิ่งจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ